W sobotę, 23 maja 2026 roku, w Konkatedrze Matki Bożej Zwycięskiej na warszawskim Kamionku, nasza wspólnota seminaryjna przeżywała chwile wielkiej radości. W trakcie uroczystej Eucharystii nasz brat Karol przyjął święcenia diakonatu z rąk biskupa pomocniczego diecezji warszawsko-praskiej Tomasza Sztajerwalda.
Wyjątkowy rok w formacji seminaryjnej
– Czyli w tym roku był święcony tylko 1 diakon?!
– Tak…
– Aż tak brakuje powołań?!
– To trochę bardziej skomplikowane…
Tegoroczne święcenia miały unikalny charakter, ponieważ święcony był tylko jeden diakon. Sytuacja ta wiąże się bezpośrednio z reformą programu formacji kapłańskiej, którą Stolica Apostolska ogłosiła w 2016 roku, a Konferencja Episkopatu Polski dostosowała do rodzimych realiów, wdrażając ją od roku akademickiego 2021/2022.
Kluczową zmianą było wydłużenie czasu przygotowania do kapłaństwa z 6 do 7 lat (poprzez wprowadzenie tzw. roku propedeutycznego). Naturalną konsekwencją tego przesunięcia jest tzw. rok przejściowy, w którym struktura roczników ulega zmianie. Dzięki drodze formacyjnej kl. Karola, nasza diecezja nie doświadczyła w tym roku całkowitego braku święceń diakonatu.
W atmosferze modlitwy i wdzięczności
W uroczystości wzięli udział kapłani, bracia klerycy oraz rodzina i bliscy nowego diakona, tworząc głęboką atmosferę modlitewnego dziękczynienia. Wobec zgromadzonego Kościoła i szafarza sakramentu, Karol wyraził publicznie swoją gotowość do wielkodusznej służby Bogu i ludziom.
W wygłoszonej homilii bp Tomasz Sztajerwald przypomniał o duchowym fundamencie i dynamizmie sakramentu święceń, porównując go do zasianego ziarna:
Święcenia diakonatu czy kapłańskie czy biskupie nie zmieniają nas automatycznie, ale można szczególnie powiedzieć, że to, co dzieje się w momencie święceń diakonatu, jest jakby ziarnem, które jest zasiewane w duszy dopiero co wyświęconego diakona. Ziarnem, które odtąd, gdy będzie on współpracował łaską, będzie mogło wydawać swoje owoce. Każdy, szczególnie diakon rozpoczynający swoją posługę, powinien starać się napełniać Duchem Świętym i Mądrością, o których mówi Słowo Boże.
Cytat za https://diecezja.waw.pl/swiecenia-diakonatu-2026/
Główny celebrans i zarazem nasz były rektor zwrócił również szczególną uwagę na kluczową rolę osobistej relacji z Bogiem, przestrzegając przed niebezpieczeństwem aktywizmu kosztem modlitwy:
Jedną z pułapek życia duchowego, szczególnie dla duchownych, jest to, że modlitwa może stać się czymś czysto obowiązkowym albo czymś, na co w ferworze spełniania swoich obowiązków trudno jest znaleźć czas. Ale nie możemy zapominać, że dla nas wszystkich chrześcijan, szczególnie dla duchownych, stanowi ona fundament naszej posługi. Jest niejako kluczem, który otwiera nasze serce na Ducha Świętego i na Jego obecność w naszym życiu.
Cytat za https://diecezja.waw.pl/swiecenia-diakonatu-2026/
Pełne nagranie homilii jest dostępne na diecezjalnym kanale YouTube.
Służba i nowe obowiązki
Święcenia diakonatu to nie tylko wielkie wyróżnienie, ale przede wszystkim wejście w przestrzeń konkretnych zobowiązań. Od tej pory diakon Karol włącza się w oficjalną modlitwę Kościoła poprzez codzienne sprawowanie Liturgii Godzin (brewiarza), zobowiązuje się do życia w celibacie oraz przyrzeka posłuszeństwo swojemu ordynariuszowi.
Jako zwyczajny szafarz i pomocnik biskupa oraz prezbiterów, diakon ma uprawnienia do:
-
udzielania sakramentu chrztu świętego
-
asystowania przy zawieraniu małżeństw
-
przewodniczenia obrzędom pogrzebowym
-
głoszenia homilii i kazania
-
udzielania Komunii Świętej
Przez najbliższy rok nowy ksiądz diakon będzie łączył dalsze przygotowanie do święceń prezbiteratu z intensywną praktyką duszpasterską w parafiach diecezji warszawsko-praskiej.
Wdzięczni Bogu za dar nowego powołania, gorąco polecamy diakona Karola pamięci modlitewnej całej naszej społeczności seminaryjnej i wszystkich przyjaciół naszego seminarium!
