Historia

Diecezja warszawsko–praska powstała 25 marca 1992 roku na mocy bulli papieskiej Totus Tuus Poloniae Populus. Od samego początku jej pierwszy ordynariusz ks. bp Kazimierz Romaniuk pragnął, aby powstało seminarium diecezjalne. Rozpatrywano różne propozycje lokalizacji – m.in. gmach byłego Niższego Seminarium Duchownego przy ul. Kawęczyńskiej czy też budynek Domu Księży Emerytów w Otwocku. Ostatecznie postanowiono jednak, że budynek seminarium powstanie na Tarchominie przy starym pałacyku fundacji Piusa XI, w którym niegdyś mieszkała część kleryków Warszawskiego Metropolitarnego Seminarium Duchownego.

14 listopada 1997 roku bp Romaniuk zlecił wykonanie projektu budynku. Jego przygotowaniem zajął się inż. Leszek Klajnert. Współpracowali z nim inż. Piotr Obłękowski, inż. Zbigniew Farasiewicz, inż. Janusz Czarnecki, inż. Danuta Głodek oraz inż. Antoni Szczęsny. Ksiądz Biskup zatwierdził projekt w Wielki Czwartek 1999 roku. 8 kwietnia tegoż roku Urząd Gminy Warszawa–Białołęka wydał zezwolenie na budowę gmachu seminarium. Na wykonawcę budowy została wybrana firma „Gawrosz” z Otwocka. Nadzoru technicznego w imieniu inwestora podjął się inż. Stanisław Weremczuk, który czuwał nad realizacją projektu.

4 maja 1999 roku – we wspomnienie św. Floriana – patrona Katedry warszawsko–praskiej, Biskup Ordynariusz poświęcił plac pod budowę budynku. Wkrótce rozpoczęto prace, 1 czerwca zabetonowano pierwsze fundamenty.
Dnia 8 czerwca 1999 roku bp Romaniuk wystosował do duchowieństwa i wiernych diecezji list z prośbą o wsparcie materialne inwestycji. Czytamy w nim m.in.:„Drodzy moi! Sami przyznacie, że dotychczas nie nękaliśmy Was zbyt częstymi apelami o pieniądze, ale to nowe przedsięwzięcie przerasta nasze zwykłe możliwości. Proszę więc zarówno kapłanów jak i Was, Drodzy Bracia i Siostry, abyście nam nie odmówili Swojej pomocy w postaci składek niedzielnych na tace oraz przez zakup specjalnych cegiełek, które wkrótce będą rozprowadzone po całej diecezji.” Pasterze i wierni Kościoła warszawsko – praskiego z dużą hojnością odpowiedzieli na wezwanie swojego Ordynariusza i to dzięki ich wsparciu budowa gmachu Seminarium mogła być sukcesywnie kontynuowana.

29 września 1999 roku, w święto poświęcenia Katedry, bp Romaniuk wraz ze swymi biskupami pomocniczymi, w obecności księży dziekanów oraz władz samorządowych dokonał uroczystego podpisania aktu erekcyjnego Seminarium, który wmurowano wraz z kamieniem węgielnym pobłogosławionym przez Ojca Świętego Jana Pawła II 13 czerwca 1999 roku. Konstrukcja budynku została zakończona 15 marca 2000 roku. Równocześnie trwały prace wykończeniowe i instalacyjne. W listopadzie zamontowano marmurowy ołtarz (dar Pana Luigi’ego Antolini) oraz wykonano witraż Matki Bożej Zwycięskiej – Patronki Seminarium (jego autorem jest pan Andrzej Skalski) – znajdujące się obecnie w kaplicy witraże św. św. Michała i Floriana – patronów Katedry warszawsko – praskiej umieszczono we wrześniu 2002 roku. Wszystkie prace zakończono 6 grudnia 2000 roku.

8 grudnia 2000 roku, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, podczas uroczystej Mszy świętej sprawowanej przez Nuncjusza Apostolskiego w Polsce abp. Józefa Kowalczyka w obecności Prymasa Polski kard. Józefa Glempa, 8 biskupów, licznie zgromadzonego duchowieństwa i wiernych, został zamknięty I Synod Diecezjalny, a następnie poświęcono gmach Seminarium. Na tę uroczystość swój list skierował Ojciec Święty Jan Paweł II. Pisał on w nim m.in.: „Proszę Boga, aby wasze Seminarium stanowiło zawsze liczną i żywą wspólnotę, zespoloną głęboką miłością do Kościoła i wzajemnym poszanowaniem. Niech trwa w nim nieustannie modlitwa, która jest źródłem postępu życia duchowego. Niech rozważanie słowa Bożego i uczestnictwo w codziennej Eucharystii pogłębia więź z Jezusem Chrystusem – Dobrym Pasterzem”. Tego dnia również powstało Towarzystwo Przyjaciół Seminarium Warszawsko–Praskiego, którego celem jest wspieranie zarówno duchowe jak i materialne alumnów. Prezesem Towarzystwa został ks. prałat Marcin Wójtowicz.

Seminarium to nie tylko budynek, ale przede wszystkim wspólnota klerycka.
Do października 2000 roku alumni mający zostać kapłanami diecezji warszawsko – praskiej studiowali w Seminarium Metropolitarnym. 11 września 2000 roku klerycy I roku zamieszkali w pałacyku, gdyż gmach nie był jeszcze gotowy. Pozostałe kursy sprowadziły się już do częściowo oddanego nowego budynku 9 października. Pół roku wcześniej – 15 maja – Biskup Ordynariusz powołał kadrę profesorską. Wówczas to w budynku Kurii rozdał nominacje 32 wykładowcom Seminarium. Niespełna miesiąc później, 13 czerwca ks. bp Romaniuk przedstawił pierwszy skład przełożonych. Wówczas rektorem został mianowany ks. dr Wacław Madej, wicerektorem – ks. dr Jan Gołąbek, prefektem – ks. Tomasz Wielebski, ojcem duchownym – ks. Robert Pawlak, a prokuratorem – ks. Robert Kalisiak. W czerwcu 2001 roku Biskup Ordynariusz mianował jeszcze jednego ojca duchownego, którym został ks. Paweł Sołowiej. W kolejnych latach następowały zmiany w gronie przełożonych seminarium i tak w 2004 roku rektorem został ks. dr Krzysztof Waligóra, a w 2005 roku – ks. dr Piotr Klimek. Od 2013 roku funkcję rektora seminarium pełni ks. dr Krzysztof Warchałowski.

   powrót do galerii